KOMUNIKAT! APEL O BEZPIECZEŃSTWO

Ostatnie ataki z użyciem niebezpiecznych narzędzi w szkołach budzą smutek, lęk i złość. Myślami jesteśmy z osobami poszkodowanymi, ich bliskimi oraz społecznościami szkolnymi. W takich chwilach potrzebujemy spokojnych, odpowiedzialnych działań i wzajemnej troski.

1. Nie ma zgody na przemoc Ataki zagrażające życiu i zdrowiu są czynami haniebnymi. Żadne emocje, konflikt czy internetowe treści nie usprawiedliwiają krzywdzenia drugiego człowieka. Sprawcy takich czynów muszą liczyć się z odpowiedzialnością prawną i konsekwencjami, które mogą wpłynąć na całe ich życie. Dla poszkodowanych i ich rodzin skutki przemocy bywają nieodwracalne.

2. Zachowajmy rozwagę i czujność Rodzice, uczniowie — sprawdzajcie informacje przed ich udostępnieniem. Opierajcie się na komunikatach Policji, szkoły i właściwych instytucji. Nie każdy wpis, nagranie czy wiadomość zamieszczona w internecie jest prawdziwa. Rozpowszechnianie niesprawdzonych doniesień może wywołać panikę i utrudnić reagowanie odpowiednich służb na rzeczywiste zagrożenia. Jednocześnie nie lekceważcie konkretnych gróźb ani niepokojących zachowań. Przekazujcie je szkole i Policji.

3. W sytuacji zagrożenia najważniejsze jest uratowanie życia

• Uciekaj, jeśli masz bezpieczną drogę. Oddal się od napastnika, pozostaw rzeczy i nie wracaj po telefon czy plecak. Nie zatrzymuj się, żeby nagrywać zdarzenie.

• Jeżeli nie możesz uciec — ukryj się. Zamknij drzwi, a jeśli to możliwe, zabarykaduj je meblami. Odsuń się od drzwi i okien, wycisz telefon, wyłącz wibracje, ściemnij ekran i zachowaj ciszę.

• Powiadom służby, gdy możesz zrobić to bezpiecznie. Zadzwoń pod numer alarmowy 112, podaj miejsce i najważniejsze informacje. Stosuj się do poleceń operatora, nauczycieli i funkcjonariuszy.

• Współpracuj z innymi. Możecie pomóc sobie w ucieczce, zabezpieczeniu pomieszczenia i wezwaniu pomocy. Sama obecność grupy nie gwarantuje jednak bezpieczeństwa — nie zbierajcie się, aby podejść do napastnika lub go zatrzymać. Obserwujcie co się dzieje wokół.

• Fizyczna obrona to ostateczność, gdy trwa bezpośredni atak i nie ma możliwości ucieczki ani ukrycia się. Jej celem jest ochrona życia i stworzenie szansy na wydostanie się. Jeśli to możliwe, wykorzystaj plecak jako osłonę lub meble jako przeszkodę między Tobą a napastnikiem. Nie próbuj odbierać mu noża — nawet osoba wyszkolona może odnieść ciężkie obrażenia.

• Pomagaj poszkodowanym, gdy jest to bezpieczne. Wezwij pomoc i wykonuj polecenia operatora numeru alarmowego 112. Przy silnym krwawieniu uciskaj ranę - może być za pomocą koszulki lub innego materiału. Nie wyciągaj przedmiotu tkwiącego w ranie. Masz prawo chronić swoje życie i zdrowie. Nie musisz podejmować walki ani narażać się, żeby udowodnić odwagę.

Rodzice i opiekunowie — rozmawiajmy z dziećmi i bądźmy dla nich realnym wsparciem. To na nas, dorosłych, spoczywa odpowiedzialność za wyjaśnianie granic, uczenie szacunku i pokazywanie, jak radzić sobie ze złością, odrzuceniem czy konfliktem. Mówmy jasno: przemoc ma konsekwencje, a impulsywna decyzja może odebrać komuś zdrowie, życie i przyszłość. Przede wszystkim słuchajmy. Pytajmy dzieci, czego się boją, co dzieje się w szkole, poza nią i jakie treści oglądają w internecie. Jeśli widzimy niepokojące zmiany, groźby lub fascynację krzywdzeniem innych — szukajmy wsparcia psychologa i szkoły. Przy bezpośrednim zagrożeniu zawiadamiajmy służby.

Zachęcajmy też do sportu — dowolnego, który daje dziecku radość. Regularna aktywność może wspierać radzenie sobie ze stresem, uczyć współpracy w grupie, odpowiedzialności i budować więzi. Daje również przestrzeń na wartościowe spędzanie czasu w oderwaniu od cyfrowego świata.

Pamiętajmy też, że prawidłowo prowadzone zajęcia sztuk walki powinny uczyć samokontroli, unikania konfliktów i odpowiedzialności za własne umiejętności. Trener powinien wyjaśniać, że techniki mogą poważnie zranić, a ich znajomość nie daje prawa do przemocy ani gwarancji bezpieczeństwa. Sport może być ważnym wsparciem, ale nie zastępuje rozmowy i pomocy specjalisty.

Dzieci i młodzież — nie zostawajcie sami z problemami. Internet pokazuje tylko fragment rzeczywistości, a część treści jest wyreżyserowana, zmanipulowana lub fałszywa. Gry mają swoje zasady. W prawdziwym życiu krzywdy nie można cofnąć ani „zresetować”. Nie macie też kilku żyć. Wasze życie toczy się tu i teraz. Jedna negatywna decyzja może zmienić je na zawsze.

Przed Wami wiele lat, relacji, pasji i możliwości. Nie ryzykujcie tego dla impulsu, presji grupy czy chwilowej uwagi.

Jeśli ktoś Wam grozi, krzywdzi Was albo mówi o skrzywdzeniu innych — powiedzcie rodzicom, nauczycielom, pedagogom, trenerom lub komukolwiek z dorosłych. Jeśli sami czujecie, że możecie stracić kontrolę i zrobić komuś krzywdę, natychmiast poproście dorosłego o pomoc. Proszenie o wsparcie jest oznaką odpowiedzialności i prawdziwej siły.

Nie prześladujcie, nie wykluczajcie i nie upokarzajcie rówieśników — także w internecie. Reagujcie, gdy ktoś jest krzywdzony, szukając pomocy dorosłych. Zgłoszenie zagrożenia to troska o czyjeś życie.

Dbajcie o przyjaźnie, ruch i pasje. Zostawcie miejsce na życie poza ekranem. Każdy z Was zasługuje na bezpieczeństwo, szacunek i wsparcie — również wtedy, gdy przeżywa trudny czas.

Razem możemy tworzyć bezpieczniejszy świat. Potrzebujemy rozmowy, uważności, wsparcia i reakcji na krzywdę.

Bądźcie bezpieczni!